Polityka Chorwacji
Polityka Chorwacji jest definiowana przez parlamentarną, reprezentatywną republikę demokratyczną, w której premier Chorwacji jest szefem rządu w systemie wielopartyjnym.
Władza wykonawcza jest sprawowana przez Rząd i Prezydenta Chorwacji. Władza ustawodawcza należy do Chorwackiego Parlamentu (chorwatski: Sabor). Sąd jest niezależny od władzy wykonawczej i ustawodawczej.
Chorwacki parlament i rząd
Parlament jest jednoizbowym organem ustawodawczym. Liczba przedstawicieli Sabor (MP) wynosi od 100 do 160; są oni wybierani w głosowaniu powszechnym na czteroletnie kadencje.
Rząd (chorwacki: Vlada), główna władza wykonawcza Chorwacji, jest kierowany przez premiera, który ma czterech wicepremierów, którzy pełnią również funkcję ministrów rządowych. Dwadzieścia ministrów odpowiada za konkretne działania.
Władza wykonawcza jest odpowiedzialna za proponowanie ustawodawstwa i budżetu, egzekwowanie ustaw oraz kierowanie polityką zagraniczną i wewnętrzną.
Prezydent i sądownictwo
Prezydent Republiki (chorwacki: Predsjednik/ica Republike) jest głową państwa i naczelnym dowódcą Chorwackich Sił Zbrojnych i jest bezpośrednio wybierany do odbycia pięcioletniej kadencji.
Chorwacja posiada trójpoziomowy, niezależny system sądownictwa regulowany przez Konstytucję Chorwacji i ustawodawstwo krajowe uchwalone przez Sabor.
- Sąd Najwyższy (chorwatski: Vrhovni sud) jest najwyższym sądem apelacyjnym w Chorwacji, podczas gdy sądy gminne i powiatowe są sądami o powszechnej jurysdykcji.
W Chorwacji istnieją inne wyspecjalizowane sądy, sądy gospodarcze i Wysoki Sąd Gospodarczy, sądy wykroczeniowe i Wysoki Sąd Administracyjny, sądy administracyjne i Wysoki Sąd Administracyjny.
Chorwacki Trybunał Konstytucyjny (chorwatski: Ustavni sud) to sąd zajmujący się przede wszystkim prawem konstytucyjnym. Jej głównym autorytetem jest rozstrzyganie, czy prawa, które są kwestionowane, są w rzeczywistości niekonstytucyjne, czyli sprzeczne z konstytucyjnie ustanowionymi prawami i wolnościami.
Prokuratura stanowa reprezentuje państwo w postępowaniu sądowym.
Parlament przyjął obecną konstytucję Chorwacji 22 grudnia 1990 roku, a 25 czerwca 1991 roku postanowił ogłosić niepodległość od Jugosławii. Decyzja konstytucyjna w sprawie suwerenności i niepodległości Republiki Chorwacji weszła w życie 8 października 1991 r.
Od tego czasu konstytucja była wielokrotnie zmieniana.
Wydarzenia z 1848 roku w Europie i Cesarstwie Austriackim przyniosły dramatyczne zmiany w chorwackim społeczeństwie i polityce, wywołując chorwackie odrodzenie narodowe, które silnie wpłynęło i znacząco ukształtowało wydarzenia polityczne i społeczne w Chorwacji. W tym czasie Sabor i Ban Josip Jelačić opowiadali się za zerwaniem więzi z Królestwem Węgier, kładąc nacisk na powiązania z innymi południowosłowiańskimi ziemiami w obrębie imperium. Pojawiło się kilka wybitnych chorwackich postaci politycznych, takich jak Ante Starčević, Eugen Kvaternik, Franjo Rački i Josip Juraj Strossmayer. Po okresie neoabsolutyzmu nastąpił kompromis austro-węgierski z 1867 r. i osada chorwacko-węgierska, która przyznała Chorwacji ograniczoną niepodległość.
Ten artykuł powstał przy wsparciu AI na podstawie wielu doniesień medialnych i jest weryfikowany przez naszą redakcję zgodnie z zasadami redakcyjnymi. Standardy redakcyjne · Zgłoszenia i kontakt
Komentarze 0